ای شب ، به پاس صحبت دیرین ، خدای را
با او بگو حکایت شب زنده داریم

با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق
شاید وفا کند ، بشتابد به یاریم


ای دل ، چنان بنال که آن ماه نازنین
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من

 با او بگو که مهر تو از دل نمی رود
هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک من


ای شعر من ، بگو که جدایی چه می کند
کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی

ای چنگ غم ، که از تو به جز ناله بر نخاست
راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی


ای آسمان ، به سوز دل من گواه باش
کز دست غم به کوه و بیابان گریختم

داری خبر که شب همه شب دور از آن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ریختم


ای روشنان عالم بالا ، ستاره ها
رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید

یا جان من ز من بستانید بی درنگ
یا پا فرانهید و خدا را خبر کنید


آری ، مگر خدا به دل اندازدش که من
زین آه و ناله راه به جایی نمی برم

جز ناله های تلخ نریزد ز ساز من
از حال دل اگر سخنی بر لب آورم


آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من ، همه ، چشمان مست اوست

تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من
او هستی من است که آینده دست اوست


عمری مرا به مهر و وفا آزموده است
داند من آن نیم که کنم رو به هر دری

او نیز مایل است به عهدی وفا کند
اما - اگر خدا بدهد - عمر دیگری

ای دل ، چنان بنال که آن ماه نازنین                آگه شود ز رنج من و عشق پاک من

                                                    
اسم من از یاد تو رفت
ای آنکه در آینه ای

                           این چهره ی خسته منم

                       این آه سینه سوز من

                دیوارسرد فاصله

بین من و هم سخنم
فریاد من سکوت تو
لب تو باز و بی صدا
عروسکی به شکل من
غریبه اما آشنا
نگاه مات تو به من
مثل نگاه دشمنه
جسم تو گرمی نداره
مگر تنت از آهنه
مگر تنت از آهنه

سکوت تو یه فاجعه
برای هم صدای تو
 

                                          شکسته در گلو چرا

                                طنین نعره های تو

غریبه ای برای من
منو صدا نمی کنی
تو قاب سرد آینه
به سوگ من نشسته ای
منو رها نمیکنی

شکست لحظه لحظه ام
یه عادته برای تو
پرنده ی نگاه من
اسیره در هوای تو

چرا تو که خود ِمنی
سکو تتو  نمی شکنی
به من بگو چه میکشی
تو قاب سرد آهنی
تو قاب سرد آهنی

تو غربت نگاه تو
که با نگاهم آشناس
یه دنیا حرف گفتنیست
ولی لب تو بی صداست